Ik heb al zollang ik me kan herrinneren een soort straatvrees als ik dat zeg lachen mensen me uit want ik kom toch buiten ja dat klopt maar je ziet me noooit alleen.
En als ik mn zoontje moet halen moet ik wel maar als ik de keuze had...
Vandaag super mooi weer en ik zal me beperken tot de achtertuin want mn kindertjes moeten wel een frisse neus hebben oh ik voel me zo schuldig tegenover hen en hoop dit snel op te lossen zodat zij het niet van me over nemen.
Soms trek ik de stoute schoenen aan en kan ik heel onverwacht toch naar buiten gaan maar als mensen me gaan dwingen zit er superlijm aan mme en blijf ik waar ik zit en verroer me niet.
Hoe voelt deze angst voor me
benauwend, voor mij is het de boze wereld
Hoe ik eraan kom:
Dat weet ik donders goed ik heb nooit de helpende hand gehad thuis ben nooit ergens naar toe begeleid het missen van moederliefde heeft mede ervoor gezorgt dat ik nu nog steeds overal waar ik ga begeleiding nodig heb.
Maar als ik er voor mn kids moet zijn ben ik hun hand en kan het niet anders.
Hoe los ik dit op:
door vaker alleen naar buiten te gaan
Wat houdt me tegen:
De gedachten; Ik hoef nergens heen heb hier geen sociale contacten dus waarom ga ik er uit? Waarom zou ik...
Waarom wel?
Mijn kinderen.
Dit hou ik over t algemeen verborgen voor de rest van de wereld bijna niemand weet dit en toch moet ik het nu van me af schrijven want het maakt me zo depri.
Voor ieder hou ik de schijn er op ik lijdt een dubbel leven voor de buiten wereld ben ik iemand zonder problemen maar hierbinnen weten we wel beter.
Zelfs S. begrijpt me niet en dat voelt eenzaam.
Ik hou nu op want dit heeft geen zin heb zo een goed excuus om naar buiten gaan op 1 staat mn zoon en dochtertje de naar buiten moeten en 2 de was die zo makkelijk droogt met dit mooie weer.
Ik denk dat ik maar s vaker van me af ga schrijven wie weet helpt t me wel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten